Poper   -   Monte Popera  〈3092m〉
Masyw Popera znajduje się na północno-wschodnim skraju Dolomitów i jest jednym z najpiękniejszych. Natomiast jego specyfika i lokalizacja powoduje, że jest trudno dostępny. Równocześnie dostępne tam szlaki i ferraty prowadzą w miejscach, gdzie śnieg i lód latem są zjawiskiem normalnym.
 

Cały północno-wschodni rejon Dolomitów nazywany jest Dolomiti di Sesto. Masyw Popera leży na samym skraju tego geograficznego rejonu, który jest bardzo ciekawy i wart dokładnego poznania.

Na zdjęciu 〈powyżej〉 Dolimiti di Sesto od północy. Masyw Popera znajduje się z lewej strony panoramy i jak widać, otoczony jest pięknymi szczytami. Wspaniałe piramidy w środku to Croda dei Toni. Panoramę zamyka z prawej strony grzbiet Cima Una. Polecam dużą wersję tej panoramy oraz podpowiem, że właśnie od północnej strony w rejon Popera znajduje się ciekawa kolejka linowa.


polecam w serwisie


Uzupełnieniem opisu masywu jest wycieczka pod wschodnią stronę Popera, która znajduje się w dziale Szlaki. Wycieczka ta prezentuje jedno z najważniejszych turystycznie miejsc.

Polecam również opis Passo Montecroce 〈miniaturka na samej górze〉, która znajduje się po wschodniej stronie masywu Popera. Bardzo blisko tej przełęczy znajduje się jeden z ładniejszych kempingów w Dolomitach. Informacja o nim znajduje się w dziale Vademecum.

W dziale Ferraty pojawił się opis dwóch ferrat, w tym znanej i bardzo trudnej ferraty Zandonella, które prowadzą na jedyny w tym masywie szczyt, jaki można zdobyć, a jest nim piękna Croda Rossa di Sesto.


Poper


Masyw Popera otaczają duże obszary zalesionych wzgórz. Na zdjeciu 〈poniżej〉 widok na Poper z drogi prowadzącej na przełęcz Montecroce.

Na dodatek sam wierzchołek główny masywu znajduje się prawie w samym środku i jest z zewnątrz prawie nie widoczny.

 

Polecam dużą panoramę Popera od strony wschodniej. Na prawym skraju widać rejon szczytu Croda Rossa di Sesto. Na środku znajdują się szczyty wchodzące w skład centralnej części masywu z Monte Popera 〈daleko z tyłu〉. Natomiast po lewej stronie jest rejon szczytu Cima Bagni. Tak się złożyło, że właśnie w tych trzech miejscach na Poperze są ferraty, zatem są to rejony najbardziej interesujące przyjeżdżających tutaj turystów.

Północny skraj masywu to szczyt Croda Rossa di Sesto 〈2965m〉 〈obok〉. Na zdjęciu południowa ściana szczytu, którą prowadzą dwa warianty ferraty Zandonella. Z lewej strony szczytu widać wyraźną przełęcz Santinella. Poniżej przełęczy, nieco z prawej strony jest widoczny potężny filar.

Właśnie tam prowadzi na wierzchołek wariant S ferraty. Natomiast wariant SE sprowadza ze szczytu filarem opadającym na zdjęciu w prawo, do miejsca gdzie u podstawy ściany leży dużo śniegu. Tam prowadzi wspaniały trawers, który przechodzi na lewą stronę w kierunku żlebu opadającego z przełęczy. W ten sposób oba wspomniane warianty tworzą pętlę przez wierzchołek.

 

Polecam panoramę całej grani jaka prowadzi od przełączki Santinella. Pierwszym szczytem widocznym od lewej strony jest Croda Rossa di Sesto. To właśnie na niego prowadzi najtrudniejsza w całym masywie ferrata. Via ferrata Zandonella nie jest długa, o wiele dłuższe jest dojście do niej, które na dodatek prowadzi po bardzo niewygodnych i stromych piargach.

 

Na południu masywu znajduje się również ciekawy szczyt 〈obok〉, którym jest Cima Bagni 〈2983m〉.

W pobliżu tego szczytu znajdują się bardzo ciekawe szlaki oraz ferrata Mazetta.

Jest tam również jedna chatka biwakowa - Bivacco C. Gera, która umożliwia poznanie tej okolicy.


jak zwiedzać?


 

Poper nie jest masywem łatwym do zwiedzania. W zasadzie najlepiej poznać ten rejon zaczynając od północy, czyli tak jak prezentuje pierwsza mała panorama na tej stronie. Ze wszystkich innych stron, szlaki szybko podchodza pod potężny masyw szczytu centralnego, a dalsze wycieczki możliwe są tylko przez ferraty.

Położenie geograficzne masywu Popera ma swoje dobre strony, gdyż jest nią bliskość granicy. Dlatego jadący w Dolomity wariantem opisanym w Vademecum, tutaj mogą po raz pierwszy zobaczyć piękno tych gór.

Natomiast, właśnie ta charakterystyczna północna lokalizacja powoduje, że dostępne tam szlaki i ferraty prowadzą w miejscach, gdzie śnieg i lód latem są zjawiskiem normalnym. Do tego dochodzi sama specyfika ferrat, krótko opisanych poniżej. Z czego należy wnioskować, iż nie jest to idealne miejsce na pierwsze kroki w Dolomitach. Dlatego polecam ten rejon tym, którzy już mają pewną wprawę i posiadają wysokie umiejętności w poruszaniu się w trudnym terenie. Odradzam poznawanie ferrat od Popera i Via ferraty Zandonella.

 

ferraty


Wszystkich ferrat w masywie Popera jest siedem. Zlokalizowane są one w trzech rejonach. Przejście trzema ferratami nr-4, nr-5 i nr-6 całej trasy wokół Popera uważane jest za jedno najpiękniejszych w całych Dolomitach. Proszę tej trasy jednak nie lekceważyć, gdyż jest to wyprawa dla osób, które bez problemu radzą sobie w miejscach bardzo trudnych.


ferraty na Croda Rossa di Sesto


1)  Sentiero attrezzato - prowadzi na szczyt od północy i z tego powodu często jest nazywana trasą lub ferratą północną. Jest to ferrata średnio trudna, pod którą wyprowadza kolejka linowa i dla pełnej jasności należy dodać, że na szczyt można wejść również szlakiem. Zatem trasa ta nadaje się raczej na pierwsze kroki na ferratach lub bardzo dobry rekonesans, a wejście na szczyt trwa tylko 3h. Trasa tej ferraty jest opisana szczegółowo 〈 tutaj 〉. Choć ze szczytu schodziliśmy tą ferratą, w opisie przedstawiłem szereg uwag, dla osób które będą chciały wykorzystać tą ferratę do wejścia.


Uwaga: Dwie kolejne ferraty prowadzące na szczyt Croda Rossa di Sesto tworzą pętlę prowadzącą przez sam wierzchołek i z tego powodu są różnie opisywane w przewodnikach. Jeden opisuje całą trasę jako trawers szczytu, drugi osobno dwie ferraty.


2)  Via ferrata Zandonella - sentiero S - prowadzi na szczyt samym środkiem południowej ściany, aż do miejsca wyraźnej przełączki pomiędzy dwoma wierzchołkami, skąd okrężnym trawersem wyprowadza na niższy wierzchołek północno-wschodni. Jest to ferrata dość krótka ale bardzo trudna technicznie. Ten wariant ferraty Zandonella jest opisany dokładnie 〈 tutaj 〉.


3)  Via ferrata Zandonella - variante SE - to trudna ferrata, która prowadzi ze szczytu niezwykle piękną trasą, według mnie o wiele ładniejszą od wejściowej. Najpierw idziemy prawie 400m samym ostrzem wschodniego filara, który prowadzi ze szczytu w stronę przełęczy Montecroce. Na tym odcinku mijamy pierwszą wspaniałą igłę z trzema wierzchołkami jaką jest Guglie 〈2850m〉. Tutaj trasa ferraty ostro skręca na południowy-zachód, trawersując właśnie południową ścianę Guglie. Skąd stromym zejściem ferrata prowadzi w kuluar pod szczyt Croda Rossa. Ferrata kończy się na skraju lodowca pod potężnym szczytem Cima Undici 〈3092〉, najwyższym w całej okolicy. Do tego należy dodać fakt, że trawersując Guglie mamy za plecami następną wspaniałą igłę jaką jest smukły szczyt Torre Pelegrini 〈2757m〉. Zejście ze szczytu Croda Rossa di Sesto tą trudna ferratą to 3,40h. Zatem na całą trasę potrzeba min 7,30h pamiętając dodatkowo o czasie na przerwy, podziwianie okolicy i odpoczynki. Natomiast jednego czego nie powinniśmy spotkać na tej trasie to mijanki chyba, że napotkamy kogoś kto właśnie postanowił ferratę Zandonella pokonać pod prąd!


ferraty na trasie obejścia Popera


Na wstępie uwaga, trasę tworzą trzy trudne ferraty, które zapewne można obejść jednego dnia. Do czego jednak nie namawiam. Ileż to razy mamy okazję być w tak wspaniałych miejscach, żeby je pokonywać biegiem, tracąc to co jest tam jedyne i niepowtarzalne. Przejście tej trasy w dwa dni pozwala właśnie na końcu, niejako na deser dołożyć do kompletu wrażeń, ferratę Zandonella.

Start: ze względu na położenie schronisk i ich wysokość najdogodniejszym miejscem na rozpoczęcie obejścia Popera jest schronisko I. Lunelli 〈1568m〉, w pobliżu Passo Montecroce.

4)  Via ferrata Aldo Roghel - to pierwsza trudna ferrata na trasie, która prowadzi przez pierwszy 590m skalny próg masywu na przełęcz Forcella fra le Guglie. Tutaj ważna uwaga: proszę nie mylić nazwy tej przełęczy ze szczytem o tej samej nazwie na zejściowej trasie ferraty Zandonella, gdyż są to całkiem inne miejsca. Czas dojścia do miejsca rozpoczęcia ferraty to 1,10h, a na przejście tego progu potrzeba min. 2,30h. Za progiem jesteśmy w górnym odcinku doliny Val Stalata podchodzącej od południa pod Popera, od strony miejscowości Auronzo. Dojście z przełęczy Forcella fra le Guglie do miejsca rozpoczęcia następnej ferraty zajmie około 1h.


5)  Via ferrata Cengia Gabriella - to druga trudna ferrata na trasie, która w większości prowadzi wąskimi półkami, fantastycznie kluczącymi przez tak charakterystyczne dla Dolomitów skalne uskoki. Po 3h spędzonych w jednym z najpiękniejszych skalnych amfiteatrów w Dolomitach, dojdziemy do schroniska Carducci 〈2297m〉. Jest to koniec pierwszego etapu Giro del Popera.


6)  Strada degli Alpini - to trzecia trudna ferrata na trasie, która jest na mapie oznakowana jako szlak nr-101. Ferrata rozpoczyna się na przełęczy Forcella Giralba 〈2431m〉, do której można dojść ze schroniska Carducci po 0,20h. Trasa 3h ferraty Strada degli Alpini prowadzi najpierw zachodnią, a następnie północną ścianą szczytu Cima Undici, aż do przełęczy Passo della Sentinella. I tutaj właśnie jedynym problemem miłośnika ferrat powinna być pogoda i jeszcze małe zapasy w plecaku. Gdyż można albo zakończyć trasę wokół Popera, schodząc do schroniska Lunelli ... lub ... iść jeszcze na ferratę Zandonella.


ostatnia ferrata


Ostatnia ferrata w rejonie Popera:


7)  Via ferrata Mazzetta - to średnio trudna ferrata, poprowadzona na południowym skraju masywu Popera. Ferratę można przejść w dowolną stronę.

Wariant pierwszy: dochodzimy do ferraty od zachodu doliną Val de Ambata, prowadzącą od południa od strony Auronzo. Wtedy po przejściu ferraty jesteśmy na wschodzie masywu i musimy zejść do miasteczka Padola. Wariant ten polecam jako rozwiązanie, kiedy chcemy przejść tą ferratę tylko jednego dnia. Czas potrzebny na takie przejście to 8,30h.

Wariant drugi: ciekawszy i związany z możliwością nocowania w górach w wysoko położonym schronie turystycznym Bivacco Gera. Do ferraty dochodzimy od wschodu od miasteczka Padola, a następnie po przejściu ferraty nie schodzimy do Auronzo, tylko podchodzimy w głąb masywu do Biv. Gera. Po noclegu, możemy przedłużyć wycieczkę w masywie Popera o przejście wspaniale położonego wysokogórskiego szlaku nr-152.


podsumowanie


◊  Na stronie Dolomity lub 〈 tutaj 〉 - znajduje się duża mapa, na której można sprawdzić lokalizację wszystkich masywów opisanych w serwisie krajoznawczym.

◊  Masyw Popera jest na mapie: Tabacco nr-010.

© wdolomitach.pl
strona główna