Sentiero del Curato Militare Hosp
nazwa ferraty
Torre di Toblin 〈2617m〉

Torre di Toblin od południa


Torre di Toblin od południa


  ◊   ferrata prowadzi na wierzchołek szczytu Torre di Toblin 〈powyżej〉, znajdujący się w pobliżu schroniska Rifugio Tre Cime A. Locatelli;

  ◊   ten mały szczyt szczegółowo opisany jest 〈 tutaj 〉, w głównym dziale krajoznawczym serwisu, jakim są Dolomity;

stopień trudności

  ◊   klasyfikacja czterostopniowa:
                ferrata średnio trudna
  ◊   klasyfikacja sześciostopniowa:
                A - ferrata dla początkujących, ale posiadających doświadczenie wysokogórskie
     〈 szczegółowe opisy stopni trudności są w dziale Ferraty, na stronie z klasyfikacją stopni trudności 〉

warianty dojścia

  ◊   na zdjęciu 〈poniżej〉 zaznaczona jest orientacyjna trasa ferraty 〈niebieska linia〉;

  ◊   najdogodniej dojść idąc oznaczoną ścieżką 〈strzałki〉, która prowadzi od schroniska Locatelli, tą samą ścieżką wracamy ze szczytu;

Torre di Toblin od wschodu


  ◊   wszystkie możliwości dojścia do Torre di Toblin, wraz z propozycjami różnych wycieczek, w czasie których można zdobyć Torre di Toblin są na stronie z opisem szczytu;

  ◊   jest tam również opis wariantu, w którym jednego dnia można zdobyć dwa piękne, choć nie najwyższe szczyty, czyli Monte Paterno i Torre di Toblin;

specyfika

◊  jest to technicznie łatwiejsza ferrata z dwóch poprowadzonych na wierzchołek, dlatego z zasady służy do zejścia;

◊  może służyć do szybkiego wejścia na szczyt, czy to w przypadku braku czasu lub dla osób, które jeszcze nie pokonywały ferrat trudnych;

◊  bardzo łatwe i krótkie dojście do ferraty od schroniska Locatelli;

◊  polecam również wariant dojścia wspaniałym szlakiem przez niezwykłe Sesto;

◊  na ferracie jest tylko jedno miejsce technicznie średnio trudne, w którym do wspinaczki trzeba użyć rąk;

◊  największą wadą mogą być tłumy na szczycie i problem ze zrobieniem sobie zdjęcia na tle Tre Cime di Lavaredo;

opis ferraty

uwaga: opis ferraty przedstawia wariant przejścia w zejściu z wierzchołka Torre di Toblin


  ◊   Na zdjęciu 〈poniżej〉 widok na charakterystyczną, poprzecinaną szczelinami kopułę szczytową Torre di Toblin. Zdjęcie zrobiłem stojąc w okolicy pamiątkowego krzyża na szczycie, czyli mając za plecami północną stronę szczytu i trasę trudnej ferraty Sentiero delle Scalette.

na trasie ferraty

  ◊   Widoczna na zdjęciu dwójka rozpoczyna zejście na wschodnią stronę, którą prowadzi cała trasa średnio trudnej ferraty. Jak widać, teraz nasze oczy cieszyć będzie piękny Monte Paterno i daleko na wschodzie położone szczyty z grupy górskiej, które tworzą masyw Popera.


  ◊   Cały górny odcinek ferraty jest ubezpieczony, co jest dobrym rozwiązaniem, szczególnie w pochmurne i mgliste dni, których tutaj na północy Dolomitów nie brakuje. W ten sposób nie ma problemu z lokalizacją miejsca, w którą stronę rozpocząć zejście.

na trasie ferraty

  ◊   A w czasie zejścia 〈powyżej〉, pierwsza mijanka na trasie, to osoby które szły za mną na początku trudnej Sentiero delle Scalette i szybko zrezygnowały. W zejściu miałem okazję mijać się z dwoma małymi grupami, które na wejście wybrały łatwiejszą z tras prowadzących na wierzchołek.


  ◊   Jak widać na zdjęciu 〈poniżej〉, górny odcinek prowadzi po wygodnej perci i biegnie cały czas w niedużym nachyleniu. Idziemy dość łagodnymi zakosami, raz w lewo, raz w prawo.

na trasie ferraty

  ◊   Na tym odcinku nie ma żadnych technicznych trudności, bez względu czy schodzimy, czy też idziemy do góry. Ręce w zasadzie służą wyłącznie do utrzymania równowagi, możemy się nimi trzymać poręczówki, niczym poręczy na schodach.


  ◊   Najtrudniejsze technicznie miejsce na całej trasie 〈poniżej〉, zostało ułatwione poprzez wbite w skały metalowe pręty zaokrąglone na końcach 〈błyskawica〉. Schodząc możemy tych sztucznych ułatwień nie zauważyć, za to w czasie wejścia, nie powinno być problemu z ich lokalizacją.

na trasie ferraty

  ◊   Bez tych sztucznych stopni, odcinek byłby technicznie trudny i wymagał by albo wejścia siłowego, albo dobrej znajomości wspinaczki i wykorzystania dość trudnych chwytów i malutkich rysek jako stopni.


  ◊   Na ferracie występują dość długie odcinki bez ubezpieczenia poręczówką 〈poniżej〉, na których powinniśmy uważać na czerwone znaki wskazujące kierunek przejścia. Jedyny problem może wystąpić jeżeli spadnie śnieg, który zakryje trasę ferraty.

na trasie ferraty

  ◊   Niestety trzeba wtedy poczekać 2-3 dni, aż stopnieje i trasa będzie bezpieczna. Pomimo tego, że to trasa tylko średnio trudna, jeżeli będzie ona zaśnieżona, stopień trudności wzrasta. A jeżeli jeszcze powieje zimnym wiatrem, to topniejący w nocy śnieg, utworzy na skałach cienką warstwę lodu, wyjątkowo niebezpieczną dla każdego turysty.


  ◊   Ferrata na dolnym odcinku jest już łatwa, technicznych trudności nie ma, nachylenie zbocza szczytu jest już dużo mniejsze niż na górze. Jedyne na co trzeba uważać to fakt, że w kilku miejscach w tym w widocznej na zdjęciu szczelinie 〈poniżej〉 skały są bardzo śliskie.

na trasie ferraty

  ◊   Jeżeli będzie mokro, to taka skała jest wyjątkowo niebezpieczna. Na szczęście mamy tutaj wschodnią stronę szczytu, dość mocno nasłonecznioną, więc wystarczy na ferratę wybrać się nie wcześniej niż koło południa, by do tego czasu skała przeschła.


  ◊   Koniec ferraty Sentiero del Curato Militare Hosp, lub początek jeżeli ktoś wybrał ją na wejście, to szczelina na zboczu przy charakterystycznej odstrzelonej skałce widocznej na zdjęciu 〈poniżej oraz pierwszym powyżej, gdzie skałkę widać od góry〉.

na trasie ferraty

  ◊   Ponieważ wschodnie zbocze podchodzi pod szczyt dość wysoko, ferrata bardzo szybko się kończy. W miejscu tym raczej nie ma warunków na to, by spokojnie sobie usiąść i zdjąć lub założyć uprząż. Lepiej podejść ścieżką w stronę schroniska Locatelli i tam znaleźć dogodne miejsce.


  ◊   A kto ma jeszcze czas, może w drodze do schroniska podejść ścieżką aż na wierzchołek Sasso di Sesto, czyli pierwszą niską skałkę jaka wznosi się nad Przełączką Toblin i z niej pooglądać widok Tre Cime di Lavaredo w świetle późno popołudniowego słońca, to widok niepowtarzalny.

stan zabezpieczeń

  ◊   Wszystkie liny na trasie ferraty są dość nowe i nie zauważyłem ani jednego miejsca, w którym lina lub jej mocowanie było by uszkodzone.

  ◊   Najważniejsze miejsca na trasie, w tym ostatnie metry w kopule szczytowej i bardziej strome odcinki są ubezpieczone poręczówką.

  ◊   Najbardziej stroma ścianka jest zabezpieczona metalowymi prętami zaokrąglonymi na końcu, które tworzą sztuczne stopnie.

uwagi do przejścia

  ◊   Ferrata z powodzeniem może być pierwszą trasą, na którą ruszamy w Dolomitach, ale wtedy powinniśmy szczególnie uważać na samym szczycie, który jest wyjątkowo mały i mocno poprzecinany szczelinami.

  ◊   W kilku miejscach, gdzie nie ma poręczówki mijanki mogą być utrudnione, więc w takim przypadku radzę zatrzymywać się wcześniej, w miejscu bezpieczniejszym i bardziej nadającym się do przejścia obok siebie dwóch osób.

widoki z ferraty

  ◊   W opisie Sentiero delle Scalette były zdjęcia z wierzchołka Torre di Toblin, dlatego tym razem będzie tylko wspaniały Monte Paterno w widoku nie z wierzchołka, tylko już z ostatnich metrów ferraty i drogi powrotnej do schroniska Locatelli.

Monte Paterno od północy


Monte Paterno od północy


  ◊   Podpowiem tylko, że po piargach wzdłuż długiej grani Monte Paterno biegnie szlak nr-101, który następnie wznosi się do góry na przełączkę, za którą jest szczyt prawie w całości zakryty chmurami. Trasa ta jest opisana w relacji niezwykłe Sesto, a szczytem zakrytym chmurami jest wspaniały symbol Sesto.

czas przejścia

  ◊   Żaden z przewodników, nie klasyfikuje osobnego czasu przejścia tej ferraty, który zawsze podawany jest łącznie w przejściu obu ferrat.

  ◊   Zejście ferratą zajęło mi 25 minut, wliczając że w tym czasie miałem dwie mijanki, na których z reguły dużo wcześniej się zatrzymuję i czekam aż wchodzący mnie minie. W tym czasie również zrobiłem około 50 zdjęć.

  ◊   Dla osoby wprawnej, która będzie schodzić bez żadnych utrudnień, nie będzie problemu by trasę pokonała w 15 minut, a idąc do góry nie zajmie jej to więcej niż 20-25 minut.

podsumowanie

  ◊   Sentiero del Curato Militare Hosp to łatwiejsza z dwóch ferrat poprowadzonych na szczyt, więc mogło by się wydawać, że będzie służyć tylko do zejścia, ale tak nie jest, gdyż służy dość dużej liczbie turystów również do wejścia na wierzchołek Torre di Toblin.

  ◊   Ponieważ mamy w bezpośredniej bliskości dwa ciekawe i niezbyt trudne ale bardzo ładne szczyty oraz cztery poprowadzone na nich ferraty, mamy duże możliwości wyboru wariantów, od tych najłatwiejszych, najkrótszych, po najdłuższe i najciekawsze, każdy tutaj znajdzie coś dla siebie.

  ◊   Zdjęcia wykorzystane w opisie pochodzą z przejścia ferraty na początku września 2015r.