Sentiero attrezzato Colac
nazwa ferraty
Colac 〈2715m〉

  ◊   Colac jest szczytem bardzo różnorodnym, o czym można się przekonać w galerii 〈tutaj〉, która jest w opisie szczytu. Najczęściej mamy okazję oglądać szczyt z północy lub zachodu, a taki widok 〈powyżej〉, jest raczej żadkością. To szczyt od wschodu z rejonu Schroniska Contrin, przez które prowadzi opisana w dziale Szlaki wycieczka dookoła Colaca.

  ◊   Widać dobrze, że Colac jest szczytem dwuwierzchołkowym, a wyższy 〈gwiadka〉, jest wysunięty na północ i to na niego prowadzą ferraty. Widać również wspaniałą długą skalną ostrogę, jaką prowadzi centralną granią, która powoduje, że będąc na wierzchołku i obserwując północne rejony Dolomitów, mamy złudzenie, że szczyt jest dużo wyższy, niż w rzeczywistości.


  ◊   Wschodnia ściana 〈powyżej〉, jest dwa razy mniejsza od zachodniej, którą prowadzi znana Via ferrata dei Finanzieri, a jej wysokość tylko nieznacznie przekracza 200m. Jest to zatem idealne miejsce na poprowadzenie krótkiej ferraty zejściowej, jaką jest Sentiero attrezzato Colac.


  ◊   Sentiero attrezzato Colac, wykorzystuje naturalną budowę wschodniej strony szczytu. Można powiedzieć, że prowadzi jedyną trasą, jaką można poprowadzić ferratę dla turystów. Nie ma tutaj żadnego odcinka gdzie dominowały by sztuczne ułatwienia. Nie ma również ani jednego fragmentu z tzw. przejściami siłowymi. Trasa ferraty jest niezwykle logiczna i prosta. A najbardziej zaskakujący jest krótki fragment trawersu pod samą kopułą szczytową, który prowadzi, przeciwną zachodnią stroną szczytu.

  ◊   Legenda:
     •  gwiazdka:
        - wierzchołek Colaca;
     •  błyskawica:
        - przełączka, z kórej prowadzi ścieżka do miejsca gdzie zaczyna się ferrata;
     •  linia przerywana:
        - zielona - orientacyjna trasa ferraty na wschodniej ścianie;
        - pomarańczowa - krótki fragment trasy, jaki prowadzi po przeciwnej, zachodniej stronie szczytu.


  ◊   Kolejne zdjęcie 〈poniżej〉 przedstawia zbliżenie szczytu, na którym jest kilku turystów. Widać dokładnie początek łagodnego zejścia, które później przechodzi w bardzo stromy odcinek ze sztucznymi ułatwieniami.

  ◊   Legenda:
     •  zielona linia - orientacyjna trasa ferraty;
     •  strzałki - kierunki zejścia w miejscach nie widocznych;
     •  pomarańczowa błyskawica - miejsce przejścia na zachodnią stronę szczytu.


  ◊   Ostatnie zdjęcie z trasą ferraty zostało zrobione z dość daleka i pochodzi z relacji w różanym ogrodzie Catinaccio. Widać szczyt od zachodu i krótki fragment trawersu pod wierzchołkiem.

  ◊   Legenda:
     •  błyskawica - przejście z wschodniej strony szczytu na zachodnią;
        - pomarańczowa linia - trasa fragmentu Sentiero attrezzato Colac na zachodniej ścianie szczytu.

stopień trudności

  ◊   klasyfikacja czterostopniowa:
                ferrata średnio trudna

     Szczegółowe opisy stopni trudności są w dziale Ferraty, na stronie z klasyfikacją stopni trudności.

stromy szczyt z ferratą tylko średnio trudną

  ◊   Colac to jeden z bardziej stromych szczytów, na które poprowadzono ferraty, co widać w galerii 〈tutaj〉. Wschodnia strona, po której biegnie Sentiero attrezzato Colac, jest również dość stroma. Jest jednak dość niska, bo ponad dwa razy mniejsza od zachodniej. Należy jednak być przygotowanym na bardzo dużą ekspozycję, do czego osoby początkujące jeszcze mogą nie być przyzwyczajone.

  ◊   Jeżeli schodzimy Sentiero attrezzato Colac, wiedząc że jest to trasa średnio trudna, czyli teoretycznie łatwiejsza od Ferraty Finanzieri, którą na szczyt weszliśmy, może pojawić rozprężenie. Powinniśmy jednak zachować ostrożność, nie myśląc o tym, że wszystkie trudności już są za nami. Pamiętajmy, że stopień trudności ferraty, nie zależy od wysokości szczytu i tego czy jest on stromy czy łagodny, tylko od trudności technicznych, jakie napotkamy na trasie. Mówiąc krótko Sentiero attrezzato Colac, to jedna z najbardziej stromych ferrat średnio trudnych.

ferrata nieznana

  ◊   Sentiero attrezzato Colac, to ferrata prawie nie znana. Wszędzie pisze o niej, jako drodze zejściowej z Colaca, na którego wchodzimy Ferratą Finanzieri. Co mają jednak zrobić wszyscy, dla których jeszcze Ferrata Finanzieri jest za trudna? Powinni właśnie wejść Sentiero attrezzato tylko, że żaden z przewodników o tym nie pisze.

  ◊   Mam w planach przejść tą ferratę ponownie, szczególnie na początku lata, by sprawdzić jak prezentuje się ta średnio trudna trasa częściowo jeszcze pokryta śniegiem. Choć przewodniki podają, że jest ona dostępna od czerwca, raczej jest mało możliwe, by na tej bardzo charakterystycznej trasie nie było jeszcze resztek śniegu.

  ◊   W czasie wycieczki dookoła Colaca, widzieliśmy grupę czterech osób, jakie ruszyły na szlak nr-646, którym najszybciej można podejść pod wschodnią ścianę i na Colaca wejść średnio trudną Sentiero attrezzato Colac. A na później widać było na szczycie grupę, nie większą jednak niż 10 osób.

wstęp

◊  Kolor zielony został zarezerwowany do przedstawienia prawidłowej trasy, którą prowadzi ferrata i tak:
     •  strzałki - przedstawiają kierunki, w które idziemy,
     •  linia przerywana - biegnie tak, jak metalowa lina poręczowa do auto asekuracji,
     •  gwiazdki - oznaczają, że na szczyty prowadzą szlaki lub via ferraty.

◊  Z pozostałymi symbolami i kolorami wykorzystanymi w opisie nie powinno być problemu, bo wszystko jest szczegółowo opisane.

Sentiero attrezzato Colac
opis w zejściu ze szczytu

Kończymy swój prawie godzinny postój na szczycie 〈poniżej〉, zarzucamy plecaki i wracamy na północny skraj szczytu, gdzie widać drugą dwójkę turystów 〈w prawym dolnym rogu〉.

na trasie ferraty

Tam kończy się prowadząca od zachodu trudna Via ferrata dei Finanzieri, którą weszliśmy na szczyt i zaczyna się droga zejściowa, jaką jest średnio trudna Sentiero attrezzato Colac, biegnąca na wschodnią stronę.


Ponieważ na pierwszym odcinku nie ma poręczówki, kierunek prawidłowej trasy wskazują strzałki i znany już nam napis Ciampac 〈poniżej〉. Ciampac, to dolinka pod zachodnią ścianą z kolejką linową. Ale nie jest to jedyna możliwość powrotu na dół.

na trasie ferraty

Jeżeli nie korzystamy z kolejki, to równie dobrze możemy wrócić Doliną Contrin. Wszystkie warianty podejścia i powrotu są przedstawione w opisie Colaca.


Zaczynamy schodzić stromym żlebikiem opadającym wprost spod kopuły szczytowej na południową stronę, w stronę północnego, niższego wierzchołka Colaca 〈poniżej〉. Jest tutaj w niektórych miejscach wyjątkowo dużo ziemi i kamieni, zatem trzeba uważać i ostrożnie stąpać.

na trasie ferraty

Żleb opada bardzo stromo i podcięty jest stromym urwiskiem 〈błyskawica〉. Należy uważać, by w odpowiednim momencie nie zgubić trasy ferraty, która skręca w prawo i znika w wąskiej szczelinie w grani 〈strzałka〉.


Zdjęcie 〈poniżej〉 przedstawia widok pierwszego odcinka, zrobione z dołu w miejscu gdzie ścieżka którą schodzimy wyraźnie skręca 〈strzałka〉. Z rana jadąc pod Colaca, widząc zasypaną świeżym śniegiem i pogrążoną w ciemnych chmurach Marmoladę, zabraliśmy na trasę czekan.

na trasie ferraty

Już nie raz się przekonałem, że w takich żlebach z czekanem schodzi się dużo pewniej niż z kijkami. Na dodatek spodziewałem się właśnie w tych wysokich osłoniętych żlebach po długich opadach zostanie trochę śniegu, ale jak widać na zdjęciu już go nie było.


Minęła już godzina QQQQQQQ, ale chmury nad Marmoladą nie mają ochoty ustąpić 〈poniżej〉. Niestety, tego dnia już raczej samego wierzchołka nie zobaczymy.

na trasie ferraty

Podpowiem, że w dziale Szlaki jest ciekawa wycieczka na malutki szczyt Monte Rite, z którego mamy okazję zobaczyć Marmoladę idealnie dokładnie z drugie, wschodniej strony.


Ta średnio trudna ferrata ma również ciekawe niespodzianki. Jedną z nich jest to, że schodząc na wschód, po przejściu pierwszego stromego żlebu, wąska ścieżka wyprowadza nas wprost na zachodnią ścianę 〈poniżej〉, a po krótkim trawersie stromym odcinkiem 〈strzałka〉 wraca z powrotem na zachodnią stronę szczytu. Na zdjęciach 〈na początku opisu〉, które przedstawiają trasę ferraty, jest jedno, które prezentuje ten mały fragment trasy, biegnącej w samej kopule szczytowej.

na trasie ferraty

Przejście tego krótkiego fragmentu ferraty, nie jest trudne, ale jednak zostało ubezpieczone poręczówką. Przyczyna jest jedna, jest to wąska perć biegnąca bardzo wysoko, w samej kopule szczytowej, podcięta 500 metrową ścianą. Wystarczy trochę śniegu lub lodu kiedy np. zamarznie woda i przejście będzie skrajnie niebezpieczne.


Dość szybko ścieżka wraca na grań i zaczynamy strome zejście na wschodniej ścianie 〈poniżej〉, aż na sam dół do ścieżki pod szczytem.

na trasie ferraty

Jak widać jest tutaj na wysokich prętach rozpięta poręczówka. Nie tylko pomaga ona bezpiecznie przejść ten odcinek i zapobiega poślizgnięciu się, ale przede wszystkim przy może pełnić rolę wygodnej poręczy.


  ◊   Według przewodnika obie ferraty na Colaca są dostępne od czerwca do października, ale proszę mieć na uwadze budowę szczytu i jego lokalizację oraz liczyć się z faktem, że w wielu miejscach, w tym również na tej trasie zejściowej będzie wtedy jeszcze dużo śniegu.


Zejście robi się jeszcze bardziej strome, są również metalowe skoble, a na dodatek pojawia się szeroka i głęboka niebezpieczna szczelina 〈poniżej〉, której idąc od dołu nie będzie tak dobrze widać jak z góry.

na trasie ferraty

Powrót ze szczytu trasą, którą weszliśmy jest z reguły dużo łatwiejsza, bo pamiętamy dobrze wszystkie trudniejsze i charakterystyczne miejsca. Zaletą dwóch osobnych ferrat jest to, że trasa jest dużo ciekawsza. Jak widać nie ma złotej recepty, dlatego ważne jest choć trochę poczytać o ferracie, a jak się uda to i poszukać kilka zdjęć, to dużo później pomaga w przejściu ferraty.


Już po przejściu tego miejsca słyszymy, że z góry spadają małe kamyki 〈poniżej〉. Dostrzegamy na skoblach schodzącego szybko pojedynczego turystę 〈strzałka〉, którego wcześniej nie widzieliśmy na szczycie.

na trasie ferraty

Na tym zdjęciu widać również jak stromy jest ten odcinek zejściowy. Tego nie widać było na poprzednim zdjęciu, to taka specyfika fotografii, że nie zawsze oddaje wielkość ekspozycji.


Colac jest szczytem dość rozległym, gdyż ma dwa wierzchołki. Główny wyższy, na który prowadzą ferraty oraz niższy zlokalizowany bardziej na południe, połączony długą granią szczytową.

na trasie ferraty

Na zdjęciu miejsce w grani, które oddziela oba szczyty 〈powyżej〉. Dalsza trasa prowadzi ścieżką trawersującą wschodnią ścianę.


Z przełączki pomiędzy szczytami Colaca wspaniale widać, jeden z ładniejszych szczytów w masywie Marmolady 〈poniżej〉.

na trasie ferraty

To Cima del Uomo, wspaniały i górujący nad piękną granią, najlepiej widoczną z Passo Pellegrino. Zwracam uwagę na mały, niski dość skalisty wierzchołek, jaki jest na pierwszym planie. To Col Ombert, z ciekawą ferratą, o którym można przeczytać 〈tutaj〉.


Jesteśmy na kolejnym trawersie, wprost pod wysokimi turniami na głównej grani Colaca 〈poniżej〉. Ścieżka wcina się ostro w zbocze i nie jest zbyt wygodna do przejścia.

na trasie ferraty

To idealny przykład odcinka łatwego technicznie, choć w przypadku deszczu lub resztek śniegu, jest tu bardzo ślisko i niebezpiecznie. Polecam nowy opis na stronie przykłady stopni trudności, gdzie na kilku przykładach można zobaczyć jak wyglądają różne ferraty.


Po raz kolejny słyszymy spadające kamyki i dostrzegamy idącego za nami turystę 〈poniżej〉. Widać, że idzie dość szybko, nie zważając uwagi na nic dookoła. Idąc parą zachowuje się dużo większą czujność szczególnie ten, który jest wyżej bacznie uważa, by nic nie strącić.

na trasie ferraty

Na zdjęciu widać również zbocze, którym prowadzi teraz zejście. To ostatni odcinek szerokiego żlebu na wschodniej ścianie, dobrze widoczny z daleka.


Żleb prowadzi już do samego dołu 〈poniżej〉. Jest dość stromy, ale trasa prowadzi tutaj wygodnymi zakosami po skalistym podłożu miejscami występują tylko małe trawki.

na trasie ferraty

Jest również poręczówka i to w miarę nowa, co nie jest regułą na drogach średnio trudnych, które czasami mają dość stare zabezpieczenia.


Jeszcze tylko jeden zakręt z żlebie, który pokonujemy bezpiecznie po jego prawej stronie, przy samych skałach, gdzie podłoże jest najbardziej stabilne 〈poniżej〉.

na trasie ferraty

I możemy powiedzieć, że zeszliśmy z Colaca. Szkoda tylko, że tak szybko, bo trasa jest bardzo ciekawa. Takie powinny być ferraty średnio trudne.


Ostatni odcinek ferraty to możliwość przyjrzenia się niezwykłej południowej ścianie Marmolady 〈poniżej〉, prawie idealnie z boku, czyli od zachodniej strony.

na trasie ferraty

Polecam jedną z panoram 〈tutaj〉, na której widać od zachodu zarówno Królową Dolomitów, jak i małego Colaca. Kiedy robiłem tą panoramę, Colaca jeszcze nie znałem, choć opis ferraty znałem. Dopiero dokładne przeglądanie zdjęć z wycieczki i porównywanie szczytów z mapą, uświadomiło mi, że Colac to mały ale wspaniały szczyt.


Nie zdejmujemy jeszcze uprzęży tylko idziemy spokojnie spacerem na południe w stronę pobliskiej przełączki 〈poniżej〉. Radzę w tym rejonie zbyt głośno nie hałasować, to przy dobrej pogodzie, mamy okazję zobaczyć świstaki.

na trasie ferraty

Od czasu do czasu zerkamy w lewo, w stronę Marmolady, choć towarzyszyłą nam już dziś dość długo, nic nie zaszkodzi jeszcze raz rzucić okiem, a nuż wiatr rozwieje chmury nad szczytem i będzie okazja zrobić to jedno, najładniejsze zdjęcie.


Ponieważ idziemy dość wolno, dochodzi nas nie tylko ten pojedynczy turysta zwalający na trasie połowę napotkanych kamyków, ale również dwójka idąca za nami na Ferracie Finanzieri.

na trasie ferraty

Przed nami mała przełączka 〈powyżej〉, znajdująca się na północnym skraju Colaca. Jeżeli jesteśmy ciekawi jak wyglądają szlaki turystyczne na południe od Przełączki Neigra, polecam opis relacji dookoła Colaca.


Jesteśmy na Forcia Neigra, czyli skrzyżowaniu szlaków turystycznych na południowym skraju Colaca 〈poniżej〉.

na trasie ferraty

Ale jak widać, to również miejsce, w którym nie tylko my, ale chyba większość miłośników ferrat zrzuca z siebie uprzęże.


Kto ma zamiar zdobyć Colaca średnio trudną Sentiero attrezzato Colac musi dojść aż tutaj 〈poniżej〉.

na trasie ferraty

A możliwości są dwie, szlakiem nr-602 od wschodu lub nr-644 od zachodu, czyli tak jak szliśmy my w tym dniu. Wszystkie warianty w skrócie omówione poniżej. Dokładniej przedstawiona jest trasa, którą wracaliśmy.

dojście i powrót z ferraty

  ◊   wariant I - Doliną Contrin
     •  prowadzi po wschodniej stronie Colaca i jest polecany turystom:
        - rozpoczynającym swoją przygodę z ferratami i nie chcą jeszcze wyruszać na Via ferrata dei Finanzieri, która jest jedną z bardziej wymagających trudnych ferrat, a na wejście i zejście wybrali średnio trudną Sentiero attrezzato Colac;
        - chcą nie tylko zdobyć piękny szczyt jedną z trudniejszych ferrat, ale również poznać kolejny ciekawy fragment gór i nie mają chęci wracać tą samą trasą co szli pod szczyt z rana;
        - jeżeli ze szczytu zeszliśmy Sentiero attrezzato Colac i nie zamierzamy na dół wracać kolejką linową, tylko spokojnie wracać mając na widoku piękny widok Marmolady w popołudniowym świetle.

  ◊   wariant II - przez Ciampac
     •  prowadzi po zachodniej stronie Colaca, przez położony wysoko pod szczytem mały kocioł o nazwie Ciampac, który polecany jest:
        - każdemu kto chce kolejką linową szybko dojechać i powrócić z wyprawy na Colaca;
        - chce po zdobyciu szczytu powrócić pod zachodnią ścianę, by zobaczyć jeszcze raz piękną trasę Ferraty Finanzieri, którą zdobył szczyt.

wariant I
od wschodu z Doliny Contrin

Zaletą tego wariantu jest to, że mamy okazję poznać kolejny ciekawą dolinę na zachodnim skraju masywu Marmolady oraz od samego rana, o ile będzie słoneczny dzień, oglądać wschodnią stronę Colaca 〈poniżej〉, którą później wyruszymy na wierzchołek.

na trasie ferraty

To również propozycja dla osób, jakie z reguły unikają kolejek linowych i jeżeli jest tylko do tego dobra okazja, to wolą pod szczyt podejść i wrócić szlakiem turystycznym.


Jedyną niedogodnością tego wariantu jest to, że szlak nr-646 〈poniżej〉 , którym idziemy na Forcia Neigra 〈na zdjęciu nieco wyżej〉, jest szlakiem dość mało uczęszczanym.

na trasie ferraty

Ale jak zauważyłem, to turyści chodzą tym szlakiem, czyli nie został kompletnie zapomniany, jak znajdujący trochę bardziej na południe szlak nr-608, który ścieżki turystycznej już nie przypomina. Został całkowicie rozmyty i w zasadzie nadaje się wyłącznie do tego by nim zejść ze Schoniska Pas de San Nicolo.

od zachodu z Ciampac

W zasadzie powinniśmy wracać inną trasą niż rano, czyli szlakiem nr-602 po wschodniej stronie szczytu. Ale prowadzenie serwisu do czegoś zobowiązuje. Idziemy znowu od zachodniej strony a ja liczę, że uda mi się jeszcze zrobić trochę zdjęć ściany, po której prowadzi Ferrata Finanzieri.

na trasie ferraty

Uprzęże schowane, zapasy zjedzone, ruszamy z przełączki w trasę powrotną do Alby. Jeszcze jedno zdjęcie do rodzinnego albumu 〈powyżej〉 na pożegnanie Królowej Dolomitów i w drogę. Schodzimy do już pustej dolinki Ciampac. Jak zauważyłem wcześniej, w ciągu dnia też nie było tutaj wielkich tłumów.


  ◊   Górna część doliny to wprost idealne miejsce dla świstaków. Wystarczy tylko cicho się zachowywać. A mieszkańców tego zakątka można zobaczyć w opisie wycieczki dookoła Colaca lub 〈tutaj〉.


Dolina Ciampac to typowa zimowa górska dolinka, czyli idealne miejsce do uprawiania narciarstwa, gdzie na małej przestrzeni znajduje się wyjątkowo dużo wyciągów krzesełkowych. To zimą, w takich miejscach jest gwarno i wesoło.

na trasie ferraty

W końcu po całym dniu można w wyjątkowo zimnej i niemal lodowatej wodzie zmyć pot i kurz z twarzy 〈powyżej〉. Niestety, ale z tej częsci prawie nie widać zachodniej ściany, bo całość przesłania grań niższego wierzchołka szczytu.


Jest również pierwszy z „apartamentowców”, jakie są w tej cichej i pustej dolince 〈poniżej〉.

na trasie ferraty

Proszę sobie wyobrazić, że w rejonie Przełęczy Fedaia, na północno-wschodnim skraju wielkiego masywu Marmolady, jest dość dużo takich starych chatek i w sezonie przy wielu można spotkać zaparkowane samochody.


Mijamy już puste schronisko i zamkniętą kolejkę linową. Wszyscy, którzy przyjadą tutaj z rana kolejką, nie będą mieli problemu ze zlokalizowaniem ferraty, bo jej kierunek wskazuje dobrze oznakowany drogowskaz 〈poniżej〉.

na trasie ferraty

Opuszczamy dolinkę i ruszamy na szlak nr-644, którym przyszliśmy z Alby. Przed wejściem do gęstego lasu, jeszcze raz spoglądamy na piękną zachodnią ścianę Colaca, którą przeszliśmy.

podsumowanie

  ◊   Sentiero attrezzato Colac to chyba podręcznikowy przykład ferraty średnio trudnej. Są sztuczne ułatwienia, są również odcinki przejścia łatwymi perciami, które prowadzą bez asekuracji dość wysoko, bo pod samym wierzchołkiem i wymagają pewnego obycia z ekspozycją i pewności siebie.

  ◊   Sama trasa nie jest długa, a szczyt piękny, co rekompensuje wszelkie zmęczenie i wysiłek, który trzeba włożyć by wejść na wierzchołek. Również dojście do ferraty jest ciekawe, bo prowadzi jedną z większych i ładniejszych dolin w Dolomitach.

  ◊   Z reguły staram się nie robić reklamy na stronach tego serwisu, ale nie wiem dlaczego, mam jakieś przeświadczenie, że Colac to chyba najbardziej niedoceniany szczyt, na który prowadzą ferraty. Jest jeszcze w Dolomitach bardzo dużo miejsc, w których nie byłem. Ale gdybym miał wybrać teraz na szybko jedną trasę, na którą chciałbym wrócić jeszcze raz, to ze wszystkich opisanych tutaj wybrałbym właśnie Colaca w ładny, słoneczny i koniecznie jesienny dzień.

  ◊   Szkoda, że przewodniki nie prezentują jej, jako drogi wejściowej, bo miałem okazję sam się przekonać, że turyści, którym ten wariant poleciłem kiedyś na kempingu, byli zauroczeni trasą i widokiem z Colaca na Marmoladę, siedząc prawie do wieczora na szczycie. A była to dopiero ich trzecia ferrata, jaką przeszli w Dolomitach.

  ◊   Czy Sentiero attrezzato Colac może być jedną z pierwszych naszych ferrat? Oczywiście, ale pod warunkiem, że już na innej trasie mieliśmy możliwość sprawdzić swoją odporność na dużą ekspozycję.

  ◊   Zdjęcia wykorzystane w opisie pochodzą z przejścia ferraty w 2011r.

czas przejścia

  ◊   W materiałach, jakie mam nie znalazłem czasu jaki jest potrzebny do wejście ferratą Sentiero attrezzato Colac na wierzchołek. Biorąc pod uwagę, że schodziliśmy 40 minut, robiąc tradycyjnie dużo zdjęć, samo zejście nie powinno zająć więcej niż 30 min. Wtedy na wejście, nie zużyjemy więcej niż 1 godz 30-45 min, co powinno być czasem optymalnym, jaki uwzględni stopień trudności i długość trasy.

  ◊   Wszystkie czasy poszczególnych etapów naszej wycieczki, podane są w opisie Ferraty Finanzieri.