Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto
nazwa ferraty
Croda Rossa di Sesto 〈2965m〉

  ◊   Croda Rossa di Sesto 〈powyżej widok od północy〉 to jeden z bardziej interesujących szczytów w Dolomitach. Nie jest co prawda szczytem trzytysięcznym, ale i tak wierzchołek przewyższa o 2000m miasteczko, z którego startujemy bo go zdobyć.

  ◊   Croda Rossa di Sesto jest również bardzo różnorodna. Wystarczy porównać widok szczytu od południa i północy. Można się o tym przekonać w galerii 〈tutaj〉, jaka jest w dziale o Fofografii.

  ◊   Na wierzchołek poprowadzono trzy ferraty:
     •  Od północy, widoczną na zdjęciu stroną biegnie bardzo ciekawa i „tylko” średnio trudna trasa Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto. Ferratą tą zarówno wchodzimy, jak i schodzimy z wierzchołka i jest szczegółowo opisana poniżej.
     •  Po południowej stronie szczytu znajdują się kolejne dwie ferraty, które tworzą pełną pętlę biegnącą przez wierzchołek. Całość nazywana jest Ferratą Zandonella i trasa ta opisana jest oddzielnie.


  ◊   Dolomitowe szczyty wyglądają pięknie, kiedy latem lekko przyprószone śniegiem górują nad zielonymi dolinami 〈powyżej ∗〉. Taki śnieg z reguły szybko topnieje i już po 2-3 dniach po przejściu frontu pogodowego, można już wyruszać na wierzchołek. Trzeba się jednak liczyć, że w wielu miejscach, które nie są nasłonecznione będzie się topił dużo dłużej.

  ◊   Croda Rossa di Sesto 〈zielona gwiazdka〉 jest szczytem znajdującym się dosłownie na samym północno-wschodnim skraju Dolomitów. Od drugiego równie wspaniałego szczytu 〈biała gwiazdka〉, jakim jest Cima Undici 〈3092m〉 oddziela ją stroma Passo Santinella. To znana wśród turystów przełączka, przez którą biegnie szlak nr-101.

  ◊   Podpowiem, że dalej na zachód 〈bardziej w prawo〉 znajduje się kolejny wspaniały szczyt, uważany za górę symbol całego rejonu geograficznego Sesto, czyli Croda dei Toni.


  ◊   Na zdjęciu 〈powyżej ∗〉 północna strona szczytu, którą prowadzi trasa ferraty. Widząc tak wspaniały szczyt, najeżony wieloma ostrymi turniami, ze stromą kopułą szczytową, aż trudno uwierzyć, że jest on tak bardzo dostępny dla turystów.

  ◊   Trasę ferraty 〈niebieska linia〉, widać tylko na wybranych fragmentach. W dwóch miejscach 〈zielone strzałki〉 ferrata znika i jest nie widoczna. Miejsca te, są również wskazane w opisie poniżej.

stopień trudności

  ◊   klasyfikacja czterostopniowa:
                ferrata średnio trudna

  ◊   klasyfikacja sześciostopniowa:
                B - ferrata dla osób już znających ferraty i posiadających pewne doświadczenie

  ◊   klasyfikacja według opisu czterech parametrów:
                T - 1,  O - 1,  F - 2,  P - 1

     Szczegółowe opisy stopni trudności są w dziale Ferraty, na stronie z klasyfikacją stopni trudności.

miejsca kluczowe

     •  Na tak wysokim i rozległym szczycie, jakim jest Croda Rossa di Sesto 〈powyżej ∗〉, na ferracie są dwa ważne miejsca, na które warto zwrócić uwagę, szczególnie, że musimy je pokonać dwukrotnie, idąc do góry, jak i wracając ze szczytu:
        - pierwszym 〈błyskawica〉, są drabiny za pomocą których pokonujemy bardzo stromy skalne urwisko, jakie znajduje się w miejscu rozpoczęcia ferraty;
        - drugim 〈strzałka〉 to niezbyt stroma ścianka, przy przejściu której bardzo pomocna jest rozpięta lina poręczowa.

     •  Ferrata jest technicznie średnio trudna i z reguły nie ma problemu z przejściem takich miejsc. Należy jednak pamiętać, że na takie ferraty wyruszają również osoby początkujące, a wtedy czy to na wejściu, czy już przy powrocie, kiedy wysokość szczytu przekłada się na zmęczenie, trzeba uważać, nie tylko na siebie ale również na innych.

kopuła szczytowa

     •  Kopuła szczytowa 〈powyżej ∗〉 jest bardzo charakterystyczna. Z miejsca z którego było robione zdjęcie mamy odczucie, że zbliżamy się do dziwnego postrzępionego muru lub innej skalnej bariery. Wtedy również dostrzegamy krzyż 〈gwiazdka〉 na lewym skraju tej grani.

     •  Dojście do wierzchołka nie jest trudne technicznie, a miejsca newralgiczne zostały dodatkowo ubezpieczone poręczówką, co gwarantuje, że nawet drobne opady śniegu, które latem nie są niczym niezwykłym i potrafią zalegać dwa-trzy dni, nie stanowią zagrożenia.

     •  Zwracam uwagę, że w kopule szczytowej, to nie trudności techniczne są największym problemem w wejściu na wierzchołek, szczególnie w środku lata, kiedy na szlakach i ferratach jest najwięcej turystów. Dokładnie ten problem jest przedstawiony w podsumowaniu.

wyciąg krzesełkowy

  ◊   W Dolomitach jest dużo kolejek linowych, bez których można się obejść. W tym przypadku jednak szkoda czasu z rana, by nie skorzystać z okazji i nie podjechać do schroniska. No chyba, że lubimy wstawać o świcie i wyruszać na szlaki już o 6 z rana.

  ◊   Polecam jednak duży i bezpłatny parking przy kolejce linowej w Bagni di Moso. A jeżeli już postanowimy z rana wjechać kolejką, to radzę kupić bilet tylko w jedną stronę. Można wtedy siedzieć na szczycie tak długo ile się każdemu podoba lub w drodze powrotnej poczekać w rejonie Schroniska Rudi, aż późno popołudniowe słońce oświetli szczyt, na którym byliśmy nie dalej niż kilka godzin wcześniej.

dojście do ferraty

  ◊   Prati Croda Rossa 〈około 1925m〉, to rozległe wspaniałe górskie hale po północnej stronie szczytu. Znajduje się tutaj duże i bardzo popularne, nie tylko zimą Rifugio Rudi 〈poniżej〉. W pobliżu schroniska jest również górna stacja kolejki linowe z Bagni di Moso.

  ◊   Przyjeżdżają tutaj nie tylko miłośnicy ferrat, bo jest to dobre miejsce na całodniową wycieczkę po okolicznych szlakach turystycznych.


  ◊   Crodę Rossę di Sesto widać z rejonu Prati di Croda Rossa widać bardzo dobrze 〈poniżej〉. Widać również odległość, jaką musimy pokonać, aż do wierzchołka.

  ◊   Podpowiem tylko, że szczyt tak prezentował się późnym popołudniem, bo w tym dniu z rana, nic nie było widać.


  ◊   Trasa od kolejki linowej do miejsca rozpoczęcia ferraty jest dobrze oznakowana i nie problemu by sprawnie i szybko ją przejść 〈poniżej〉.

  ◊   Zwłaszcza, że pierwszy odcinek biegnie jedną z szerokich dróg jakie prowadzą na tej ogromnej górskiej hali, pod szczytem. Powinniśmy tylko uważać by nie chodzić na skróty, bo duża część łąk jest ogrodzona i przeznaczona pod wypas zwierząt.


  ◊   Kiedy już podejdziemy pod północny skraj szczytu, powinniśmy uważać by nie przegapić odchodzącej ścieżki 〈poniżej strzałka ∗〉, która odchodzi i szybko znika w lesie.

Rozmiar: 88065 bajtów

  ◊   Podpowiem, że ścieżką tą warto podejść, nawet wtedy kiedy nie idziemy na ferratę, tylko wędrujemy szlakami. Prowadzi ona do bardzo ładnie położonego punktu widokowego na dość wysokim skalnym progu. Z tego miejsca widać prawie cały pierwszy odcinek trasy opisanej w relacji niezwykłe Sesto.


  ◊   Ścieżka jest miejscami dość stroma i szybko pnie się do góry, dlatego dość szybko wchodzimy na skalisty grzbiet północnego końca długiej grani 〈poniżej〉.

  ◊   Gdzieś tam daleko, daleko w chmurach jest szczyt, na który zmierzamy.


  ◊   Ale początek ferraty jest już bardzo blisko. Wystarczy podejść widoczną ścieżką pod pierwszą skalistą turnię 〈poniżej po prawej stronie częściowo w chmurach〉.

  ◊   A następnie zejść na strome piargi w dół po lewej stronie, by już z daleka zobaczyć gdzie zaczyna się trasa Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto.


  ◊   Po stromych piargach podchodzimy pod skraj wielkiego skalistego progu 〈poniżej strzałka〉, do miejsca gdzie rozpoczyna się trasa ferraty.

  ◊   Ponieważ pod progiem nie ma dogodnych warunków na małą przerwę na ubranie uprzęży i coś na ząb lub przepłukanie gardła, radzę zatrzymać się trochę wcześniej, najlepiej w miejscu wskazanym na poprzednim zdjęciu.


  ◊   Podpowiem jeszcze, że widoczne na zdjęciu oświetlone słońcem skały to nie Croda Rossa di Sesto, tylko pierwsze dość strome turnie na północnym skraju. Właściwy wierzchołek jest daleko, w głębi po lewej. Na zdjęciu widać tylko mały skraj ciemnej grani, na którą nie pada jeszcze słońce.

wstęp

◊  Kolor zielony został zarezerwowany do przedstawienia prawidłowej trasy, którą prowadzi ferrata i tak:
     •  strzałki - przedstawiają kierunki, w które idziemy,
     •  linia przerywana - biegnie tak, jak metalowa lina poręczowa do auto asekuracji,
     •  gwiazdki - oznaczają, że na szczyty prowadzą szlaki lub via ferraty.

◊  Z pozostałymi symbolami i kolorami wykorzystanymi w opisie nie powinno być problemu, bo wszystko jest szczegółowo opisane.

uwaga

◊  Ponieważ na Crodę Rossę di Sesto, od południa prowadzi jeszcze druga bardzo znana Via ferrata Zandonella, trasa od północy, często w przewodnikach dla odróżnienia nazywana jest „Ferratą Nord”.

◊  Dziś już nie używa się w nazwach nowych ferrat słów sentiero attrezzato, które kiedyś były z reguły nadawane tym ferratom, jakie prowadziły po starych górskich perciach, na których zamontowano sztuczne ułatwienia i poręczówki.

◊  Nawet jak trasa nowej ferraty jest średnio trudna, to nazywana jest ferratą, czego najlepszym przykładem jest najnowsza trasa w tym rejonie, czyli Ferrata Croda dei Toni/Severino Casara.

Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto
opis ferraty

Początek ferraty widać już z daleka 〈poniżej ∗〉, to pierwsza z kilku metalowych drabin 〈strzałka〉. Technicznie nie jest to miejsce trudne, ale jego przejście, szczególnie w drodze powrotnej wymaga odporności na ekspozycję.

na trasie ferraty

Ten stromy odcinek nie jest długi, a cała trasa którą pokonujemy 〈przerywana linia〉 biegnie wykorzystując naturalną rzeźbę skalnego progu.


Idąc od dołu, pierwszy odcinek jest najbardziej stromy 〈poniżej〉. Trzeba się również przygotować, że w tym miejscu jeżeli widzimy większą grupę przed sobą, będą się tworzyły małe korki.

na trasie ferraty

Nie da się tutaj również nikogo bezpiecznie minąć, trzeba niestety przeczekać, aż dojdziemy trochę wyżej, gdzie drabiny łączą wyraźne półki na jakich można się bezpiecznie zatrzymać.


Na górnym odcinku progu 〈poniżej〉, drabiny już są dużo krótsze, a teren nie jest tak bardzo stromy jak wcześniej.

na trasie ferraty

Ostatnie metry pokonujemy już dość łagodnie nachyloną rynną, by wyjść na zwykłą ścieżkę, która doprowadzi nas do drugiego charakterystycznego i ubezpieczonego poręczówką miejsca na dolnym odcinka ferraty.


Na ostatnich drabinach udało mi się minąć tą dużą grupę i ruszyłem szybko dalej. Teraz przez ogromy zasypany wielkimi głazami kocioł 〈poniżej〉, idę powoli w górę.

na trasie ferraty

Wyjściem z tego gruzowiska jest zwężająca się rynna 〈strzałka〉, którą wcina się pomiędzy nie duże ale bardzo ładne strzeliste turnie.


Skały robią się coraz bardziej strome 〈poniżej〉 i na trasie ferraty zaczyna się drugie miejsce ze sztucznymi ułatwieniami.

na trasie ferraty

Ponieważ jest to ferrata średnio trudna, nachylenie skał nie jest duże, a przejście wskazuje 〈strzałka〉.


Zdęcie 〈poniżej〉 wskazuje charakter tego przejścia. Poręczówka rozpięta jest na większych głazach i pełni funkcję bardzo wygodnej poręczy, której się wszyscy przytrzymuje przy przejściu.

na trasie ferraty

Nie ma tutaj problemu by kogoś wyprzedzić, bo można się po prostu wypiąć z liny poręczowej i zachowując podstawowe warunki bezpieczeństwa przejść obok drugiej osoby.


Ferrata prowadzi po północnej stronie szczytu 〈poniżej〉, ale małe nachylenie skał powoduje, że cały ten odcinek w bezchmurny dzień jest mocno nasłoneczniony.

na trasie ferraty

Biorąc pod uwagę przewyższenie od kolejki linowej do wierzchołka, należy bardzo rozsądnie gospodarować siłami i nie ma co szarżować i próbować pobić czas przewodnikowego wejścia.


Na ostatnich metrach tego przejścia jest małe dość strome spiętrzenie skał 〈poniżej〉, na którym jednak nie ma miejsc trudnych technicznie, które wymagały by tzw. przejść siłowych.

na trasie ferraty

Podsumowując pierwszy stromy próg i zamontowane na nim drabiny oraz ten średnio trudny odcinek ubezpieczonych poręczówką skał, można powiedzieć, ze jest to typowa średnio trudna ferrata, idealna dla osób rozpoczynających swoją przygodę na „żelaznych ścieżkach”.


Na zdjęciu 〈poniżej〉 widać początek środkowego odcinka ferraty, na którym jedyne trudne przejście pokonamy za pomocą drewnianej krótkiej drabinki.

na trasie ferraty

Patrząc na wyjątkowo dużo porozrzucanych po całym tym zboczu desek, można mieć wątpliwości, czy nie zabłądziliśmy, bo nic nie wskazuje, że jesteśmy już tak wysoko. Kopuły szczytowej jeszcze niestety nie widać, a dalsza trasa prowadzi po prawej stronie widocznego na środku skalnego garbu.


Skalny garb 〈poniżej〉 trawersujemy wąską ścieżką po piargach 〈strzałka〉. Prawidłowy kierunek przejścia z daleka wskazują czerwone znaki farby na skałach.

na trasie ferraty

Powinniśmy je zacząć śledzić uważnie, bo zbliżając się do kopuły szczytowej, większy odcinek trasy będziemy musieli pokonać według tych znaków.


Ścieżka prowadzi do spiętrzenia z małą grzędą, które jak widać z daleka 〈poniżej〉 pokonujemy za pomocą starej, ale bardzo masywnej drabinki. A za drabiną pojawia się postrzępiona grań Cima Undici, najwyższego szczytu w całym tym rejonie.

na trasie ferraty

Po przejściu tego miejsca podchodzimy bezpośrednio pod kopułę szczytową. W przypadku bardzo słonecznego i upalnego letniego dnia, radzę wykorzystać jedną z niewielu okazji i w cieniu choć na chwilę usiąść i odpocząć przed ostatnim etapem wejścia na szczyt.


Poniżej Croda Rossa do Sesto 〈poniżej z gwiazdką〉 i widok kopuły szczytowej, jaki zobaczymy po około dwóch godzinach od wyruszenia z górnej stacji kolejki linowej. Na szczyt wchodzimy percią, która prowadzi po lekko nachylonych skałach 〈strzałki〉. Nie ma tutaj ani jednego trudnego technicznie miejsca.

na trasie ferraty

Z tego co zauważyłem, to widok ten jest zarówno motywujący, bo można spotkać osoby, które po dojściu tutaj ruszają jeszcze szybciej w stronę szczytu. Jest również zniechęcający, bo są osoby, które niestety w tym miejscu rezygnują. O tym, że obie grupy robią źle, jest kilka słów w podsumowaniu.


Na bardziej stromych odcinkach kopuły szczytowej 〈poniżej〉, jest już linia poręczowa. Na pozostałych odcinkach trzeba dobrze śledzić przebieg ścieżki, bo potrafi ona czasami skręcić w stronę, w którą byśmy się nie spodziewali.

na trasie ferraty

Perć wyprowadza nas pod najwyższą turnię w długiej grani szczytu. Tam biegnie szeroka ścieżka, która prowadzi do skrajnej turni, na jakiej jest krzyż pamiątkowy. I jest to już koniec Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto.


uwaga:

Zdjęcia prezentują widok szczytu, jaki mamy okazję zobaczyć w lecie, w normalny pogodny dzień. O tym jak to wygląda, kiedy nad szczytem przejdzie front pogodowy i spadnie śnieg, można zobaczyć w opisie Via ferraty Zandonella.

na szczycie

na trasie ferraty


Dojście do pamiątkowego krzyża prowadzi ścieżką, która na ostatnim odcinku dość specyficznie okrąża po południowej stronie, turnię na której znajduje się krzyż. Nie znając tego przejścia, na tym odcinku trzeba zachować się bardzo ostrożnie, bo w przypadku je żeli nad szczytem zalegną chmury lub mgła, mogą być trudności orientacyjne.

opis drogi w zejściu ze szczytu

Ze szczytu wracamy tą samą trasą, co weszliśmy, dlatego w opisie zwrócę uwagę tylko na pierwszy odcinek, jaki prowadzi w kopule szczytowej. Proszę również zobaczyć opis Via ferraty Zandonella, kiedy to załamanie pogody, zmusiło nas do zejścia na północną stronę szczytu.


W trakcie zejścia, jedyna trudność, to wyszukanie prawidłowej ścieżki, wśród tego wielkiego kamiennego gruzowiska 〈poniżej〉. Nie powinniśmy się spieszyć, tylko idąc powoli wyszukiwać kolejne znaki farby na skałach 〈strzałki〉.

na trasie ferraty

A kiedy widzimy strzałki, to wtedy bezpiecznie lokalizujemy ścieżkę, jaka pomiędzy nimi prowadzi. Proszę mie wierzyć, że wystarczy chwila nieuwagi, i nawet się nie spostrzeżemy, kiedy zejdziemy z prawidłowej trasy i znaki zobaczymy kilka metrów z boku, od miejsca, w którym będziemy.


Kiedy zejdziemy z kopuły szczytowej, to dwa kolejne odcinki trasy, czyli długi środkowy oraz dolny ze sztucznymi ułatwieniami nie powinny nam już sprawiać żadnych trudności. Pod koniec jest co prawda możliwość zrobienia dużego skrótu, ale takie rozwiązania z reguły odradzam. Kto koniecznie będzie chciał, to i tak znajdzie źleb, który omija ostatnie urwisko.

późne popołudnie pod szczytem

Zawsze kiedy jest tylko dobra pogoda, to po zejściu z ferraty lub pod koniec wycieczki po dolomitowych szlakach zostaję w górach najdłużej, jak się da. Robię to nawet kosztem odpuszczenia sobie ostatniego zjazdu kolejki linowej. A jako przykład podaję tą panoramę 〈tutaj〉, którą robiłem w chwili gdy za moimi plecami ruszała na dół ostatnia w tym dniu kolejka.


Tak samo było w tym dniu pod Crodą Rossą di Sesto, kiedy to dopiero po południu mogłem zobaczyć jak wygląda z daleka szczyt 〈poniżej〉, z którego dopiero zszedłem.

krajobraz z Crodą Rossą di sesto

Z rana, niestety, całość zakrywały chmury i ruszając na szczyt, nie miałem pewności, jaka będzie pogoda. Ale jak widać na zdjęciach, udało się i mogę dodać, że dobra pogoda była już prawie do końca letnich wakacji.


Jak widać na zdjęciu 〈poniżej〉, to okolica Rifugia Rudi jest dobrym miejscem na rodzinne wycieczki.

krajobraz z Crodą Rossą di sesto

Oprócz widocznego miejsca zabaw, są tam jeszcze inne atrakcje, a jak będziemy mieć szczęście, to możemy nawet natrafić na występy teatru z przedstawieniem dla dzieci, w ładnym krajobrazowym amfiteatrze.

podsumowanie

  ◊   Średnio trudna Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto, to jedna z mniej znanych ferrat. A jeżeli jeszcze uwzględnimy, że Croda Rossa di Sesto znajduje się na samym krańcu Dolomitów, to nie powinniśmy się dziwić, że na tak piękny i dostępny szczyt, w środku wakacji nie rusza więcej niż kilkanaście osób.

  ◊   Niestety, popularności nie przynosi również fakt, że jak mogłem się przekonać, to ponad połowa osób rezygnuje na trasie. I jak zauważyłem, to przyczyną nie są tutaj trudności techniczne czy ekspozycja, tylko wysokość szczytu i zmęczenie.

  ◊   Niestety, ale prawda jest taka, że Ferrata Zandonella jest wśród turystów dużo bardziej znana niż szczyt na który prowadzi. Na dodatek, mało który przewodnik lub opis w Internecie doradza wejście na szczyt trasą „tylko” średnio trudną.

  ◊   Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto, to jak sama nazwa mówi, w dosłownym tłumaczeniu, jest zwykłą górską percią z zamontowaną na niej sztucznymi ułatwieniami. Jak widać na zdjęciach w opisie, to największe urwisko pokonujemy po kilku metalowych drabinach. Poręczówek jest wyjątkowo mało i znajdują się w zasadzie w dwóch miejscach na trasie.

  ◊   Na całej trasie ferraty nie ma ani jednego miejsca technicznie trudnego. Biorąc pod uwagę, że, jest to ferrata średnio trudna, nie ma również ani jednego miejsca siłowego. Polecam całkowicie nowe opisy o klasyfikacjach stopni trudności oraz o przykładach stopni trudności, gdzie jest dużo informacji, jakie mogą być pomocne przed wyruszeniem na trasę tej ferraty.

  ◊   Zdjęcia wykorzystane w opisie, pochodzą z przejścia ferraty pod koniec lipca 2017r.

jak zdobyć szczyt?

  ◊   Odpowiedź na to pytanie jest jedna: „powoli”. Tylko idąc powoli, rozsądnie gospodarując siłami, robiąc regularne przerwy, np. przed każdym kluczowym miejscem, jakim są sztuczne ułatwienia lub początek kopuły szczytowej, nie zmęczymy się tak bardzo i wejdziemy na wierzchołek w średnim czasie trzech godzin.

  ◊   Na początku ferraty liczyłem mijane osoby tak z ciekawości, ale kiedy zauważyłem jedną grupę bardzo powoli pokonującą drugie miejsce ze sztucznymi ułatwieniami, to pomyślałem, czy oni idąc takim stylem i tempem zdążą dziś dojść do wierzchołka. Jak się później okazało, to na szczycie ich nie było, a mijałem ich w drodze powrotnej na wielkich drabinach.

  ◊   Jak policzyłem na całej trasie, to na wierzchołek weszło sześć osób, a zrezygnowało dziewięć. Muszę przyznać, że takich proporcji się nie spodziewałem. Punktem kluczowym gdzie większość rezygnuje jest dojście do miejsca, z którego po raz pierwszy widać kopułę szczytową, czyli tuż za drewnianą drabiną. Widok odległego szczytu i upalne południowe słońce świecące w oczy powoduje, że rezygnują tutaj nie tylko dzieci, ale i dorośli. A co do dzieci, to najmniejszy chłopiec na trasie miał gdzieś około 12 lat. I niestety doszedł tylko do drewnianej drabiny.

czas przejścia

  ◊   Sentiero attrezzato Croda Rossa di Sesto jest wyjątkowo dostępną trasą, biorąc pod uwagę wysokość szczytu, a czasy przejścia wynoszą:

     •   przewodnikowe:
          ♦  wejście na szczyt ruszając od górnej stacji kolejki linowej - 3 godz,
          ♦  powrót na parking przy dolnej stacji kolejki linowej - 2 godz,

     •   w dniu przejścia:
          ♦  podejście z górnej stacji kolejki linowej do miejsca rozpoczęcia ferraty - 1 godz 15 min,
          ♦  wejście ferratą na szczyt - 2 godz,
          ♦  czas spędzony na szczycie około - 1 godz,
          ♦  zejście ze szczytu do rejonu kolejki i schroniska - 1 godz 45 min,
          ♦  odpoczynek i popołudniowe fotografowanie Crody Rossy di Sesto z rejonu Schroniska Rudi przy górnej stacji kolejki linowej - około 1 godz,
          ♦  powrót szlakiem na parking - 1 godz 15 min.

  ◊   Cała wyprawa na Crodę Rossę di Sesto trwała około - 8 godz 15 min.