Via ferrata Roda di Vael
nazwa
Roda di Vael  〈2806m〉

Roda di Vael od południowego-wschodu

  ◊   Na zdjęciu 〈powyżej ∗〉 widok masywu Catinaccio od południowego-wschodu. Bardziej na południe 〈po lewej stronie panoramy〉 znajduje się bardzo ciekawa Passo Costalunga.

  ◊   Roda di Vael 〈gwiazdka〉, to najwyższy szczyt jaki znajduje się w tej części Catinaccio, jednego z najbardziej popularnych masywów w Dolomitach.

  ◊   Po lewej stronie szczytu, znajduje się długi skalny grzebień Cresta Masares, który jest przedstawiony w opisie trudnej Ferraty del Masare.

  ◊   Trasa ferraty na Rodę di Vael w większości prowadzi granią i przebiega przez wierzchołek. Kierunek przejścia jest dowolny i możemy go wybrać sami, dostosowując do niego całą trasę naszej wyprawy.

  ◊   Przejście ferraty i trawers samego szczytu zajmuje nie więcej niż 2 godziny, co pozwala w tym samym dniu bez problemu przejść dwie ferraty.



Roda di Vael od południowego-wschodu

  ◊   Zdjęcie 〈powyżej ∗〉 pochodzi z jednej z jesiennych wycieczek w poszukiwaniu pięknych krajobrazów. Rodę di Vael 〈zielona gwiazdka〉 widać pod dość dużym kątem. Ale dzięki temu dość dobrze widać podszczytowy odcinek zwykłej górskiej szerokiej perci 〈przerywana linia〉, jaką od południa prowadzi na szczyt.

  ◊   Znajdujący się po lewej stronie od Rody di Vael, najwyższy szczyt Grzebienia Masares 〈czerwona gwiazdka〉 jest częściowo zasłonięty piękną „Turnią z oknem”, która jest bliżej. To w tym rejonie kończy się Ferrata del Masares i zaczyna Via ferrata Roda di Vael.

  ◊   Polecam szczegółowy opis Rody di Vael, w którym są przedstawione wszystkie warianty dojścia do szczytu oraz to co możemy podziwiać na trasie, wybierając się na obie ferraty. W opisie będzie również podpowiedź, gdzie można sobie usiąść i przez jakiś czas pooglądać świstaki. I nie trzeba mieć teleobiektywu by je sfotografować, gdyż podchodzą bardzo blisko szlaku turystycznego.

stopień trudności

  ◊   klasyfikacja czterostopniowa:
                ferrata średnio trudna

  ◊   klasyfikacja sześciostopniowa:
                A - dla początkujących, ale posiadających doświadczenie wysokogórskie

  ◊   klasyfikacja według opisu czterech parametrów:
                T - 1,  O - 1,  F - 1,  P - 1

     Szczegółowe opisy stopni trudności są w dziale Ferraty, na stronie z klasyfikacją stopni trudności.

kierunek przejścia

Via ferrata Roda di Vael

  ◊   Na zdjęciu 〈powyżej ∗〉 wschodnia strona szczytu Roda di Vael 〈zielona gwiazdka〉 oraz:
     •  południowy skraj ferraty 〈błyskawica ciemno zielona〉 na przełączce pomiędzy szczytami,
     •  północny skraj ferraty 〈błyskawica jasno zielona〉 na Passo Vaiolon 〈2560〉,
     •   trasa Via ferraty Roda di Vael 〈linia przerywana〉:
        - prowadząca widoczną na zdjęciu granią 〈jasno zielona〉,
        - nie widoczna na zdjęciu i przesłonięta Turnią z oknem, w tym prowadząca przez skalną szczelinę 〈czarna〉.
     •  Torre Finestra, czyli ciekawa i charakterystyczna Turnia z oknem 〈biała gwiazdka〉.

  ◊   Do opisu wybrałem wariant, w którym pokonujemy Ferratę Masare, by następnie z niej wyruszyć na Via ferratę Rodę di Vael idąc od południa na północ 〈od lewej do prawej〉 ponieważ:
     •  przejście trasy z południa na północ jest optymalne pod kątem fotografowania;
     •  wierzchołek zdobywamy prawie na końcu trasy, co jest bardziej naturalne;
     •  na szczycie możemy pozostać tak długo, jak nam się spodoba i nie musimy się spieszyć, bo pozostało nam już tylko krótkie zejście;
     •  rozpoczynamy i wracamy na zachodnią stronę grani, by późnym popołudniem zobaczyć co to znaczy Rosengarten.

warianty dojścia

  ◊   Południowy skraj masywu Catinaccio jest wyjątkowy, gdyż wybierając się na wycieczkę, bez względu czy to na szlaki czy ferraty, mamy do wyboru aż trzy różne kolejki linowe i jeden ciekawy szlak turystyczny.

  ◊   Wszystkie warianty przedstawione są w opisie Rody di Vael, a do szczegółowego opisu wybrałem kolejkę linową znajdującą się pod zachodnią stroną masywu gdzie rzadko zaglądamy, a jeżeli już to nad to bajeczne jezioro 〈tutaj〉.

specyfika

◊  Ferrata Roda di Vael, to jedna z łatwiejszych ferrat w Dolomitach, które prowadzą na piękny wysoki szczyt, znany również z dużej ilości dróg wspinaczkowych.

◊  Jest to trasa średnio trudna, łatwa w orientacji, z bez problemowym podejściem i w miarę szybkim dojazdem kolejką linową.

◊  Zwrócić uwagę trzeba tylko na jedno miejsce, które choć nie jest trudne techniczne, wielu osobom stwarza duże problemy, a w przypadku deszczu lub po świeżych opadach, kiedy jest jeszcze mokro, może być wyjątkowo niebezpieczne.

uwagi do opisu

◊  Ferratę przeszedłem w drugiej kolejności, idąc od południa z Ferraty del Masare, dlatego radzę najpierw zapoznać się z tamtym opisie, co pozwoli zachować ciągłość trasy.

◊  Na trasie zdjęcia robiłem do przodu 〈na północ〉 jak i do tyłu 〈na południe〉. Niestety nie dało się inaczej przedstawić tej trasy. Ponieważ opisuję trasę w kierunku marszu, czyli od południa na północ, to i zdjęcia są tak przedstawione. Natomiast przy wszystkich zdjęciach, które zostały zrobione do tyłu, czyli na południe, w opisie jest to wyraźnie zaznaczone.

Do opisu wykorzystałem również kilka zdjęć zrobionych z daleka, z nie opisanych wycieczek w poszukiwaniu pięknych krajobrazów, na których dobrze widać kopułę szczytową od południowo-wschodniej strony.

wstęp

◊  Kolor zielony został zarezerwowany do przedstawienia prawidłowej trasy, którą prowadzi ferrata i tak:
     •  strzałki - przedstawiają kierunki, w które idziemy,
     •  linia przerywana - biegnie tak, jak metalowa lina poręczowa do asekuracji,
     •  gwiazdki - oznaczają, że na szczyty prowadzą szlaki lub via ferraty.

◊  Z pozostałymi symbolami i kolorami wykorzystanymi w opisie nie powinno być problemu, bo wszystko jest szczegółowo opisane.

Via ferrata Roda di Vael
opis

Torre Finestra 〈poniżej ∗〉 to bardzo ciekawa wysoka turnia, którą widać z rejonu Schroniska Roda di Vael. Zdjęcie jednak przedstawia widok Turni z oknem od drugiej, północnej strony, czyli z miejsca gdzie kończy się trasa Ferraty del Masare, a zaczyna dojście do Via ferraty Roda di Vael.

na trasie ferraty

W okolicy turni, w ciekawej skalnej szczelinie do której prowadzi dobrze widoczna ścieżka, znajduje się długa metalowa drabina. To idealny skrót, podejścia i powrotu, jaki prowadzi do tego miejsca z pobliskiego schroniska.


Zdjęcie 〈poniżej ∗〉, zostało zrobione z małego siodła, jakie jest pomiędzy Turnią z oknem, a główną granią masywu. Roda di Vael 〈gwiazdka〉 nie prezentuje się już tak wspaniale, jak na wszystkich zdjęciach zrobionych z daleka. Dobrze za to widać długą, prostą ścieżkę jaka prowadzi od południa na szczyt.

na trasie ferraty

Trasa ferraty prowadzi jednak najpierw do szerokiej szczeliny, jaka zaczyna się na grani wąską przełączką 〈błyskawica〉, która od południa rozdziela wierzchołek Rody di Vael od Grzebienia Masares.


Kolejne zdjęcia, czyli szczelina oraz znajdujący się tam dość trudny i bardzo niebezpieczny skalny próg, zostały zrobione z drugiej strony, już po przejściu tego miejsca.


Zdjęcie 〈poniżej〉 przedstawia widok szczeliny i niestety nie widać jak jest głęboka. Z tego miejsca Grzebień Masares nie prezentuje się atrakcyjnie i kompletnie nie widać jak wspaniała jest trasa Ferraty Masare.

na trasie ferraty

Na zdjęciu dobrze widać 〈w prawym dolnym rogu〉 jaki charakter ma ścieżka prowadząca na wierzchołek. To zwykła wydeptana ścieżka, o typowym gliniastym podłożu, bardzo śliska po intensywnych opadach deszczu.


Na zdjęciu 〈poniżej ∗〉 kluczowe i sprawiające najwięcej problemów miejsce na całej trasie Ferraty Roda di Vael. A na trasie 〈linia〉, jak widać większość osób idzie w czapkach, zamiast kasków. To specyfika tej ferraty i na innych takiego czegoś raczej nie spotkamy.

na trasie ferraty

Jeżeli idziemy z Ferraty Masares, widocznym progiem schodzimy na dół urwiska, jakie rozdziela Rodę di Vael od grani Masare. Idąc z Rody odwrotnie, musimy tą ścianką wspiąć się do góry.


Wspinaczka 〈poniżej ∗〉 nie jest długa, nie sprawia też dużych trudności, wymaga jednak bardzo dużej uwagi. Trasę którą pokonujemy wskazuje poręczówka 〈linia〉. Największa trudność wynika z tego, że skała ma bardzo gładką śliską strukturę i w przypadku deszczu, lub po nim będzie wyjątkowo niebezpieczna.

na trasie ferraty

Ponieważ w wielu miejscach w skałę wbite są metalowe trzpienie 〈strzałki〉, dużo łatwiej się po takim miejscu wchodzi, niż schodzi, bo przy wspinaczce te sztuczne ułatwienia widać dużo szybciej. By je zobaczyć przy zejściu, musimy się dość mocno odchylać od skały by coś zobaczyć nisko pod nogami.


Na dnie tej wielkiej skalnej szczeliny 〈poniżej〉 również jest rozpięta poręczówka. Choć nie pełni funkcji autoasekuracji, bardzo dobrze że tam jest, bo po pierwsze wskazuje drogę, a na dodatek, to całe podłoże jest gliniaste, więc wyjatkowo śliskie, kiedy jest mokro.

na trasie ferraty

Dlatego w tym miejscu poręczówka pełni funkcję bezpiecznej poręczy. Ale dość lekkomyślne jest przechodzenie takiego miejsca bez kasu, a robi to tutaj prawie połowa osób i to bez względu na wiek.


Na zdjęciu 〈poniżej∗〉 pierwszy odcinek podejścia na wierzchołek Rody di Vael od południa. Trasa 〈linia〉 biegnie w większości zakosami i prawie na całym widocznym odcinku jest ubezpieczona poręczówką.

na trasie ferraty

W jednym miejscu 〈błyskawica〉 jest również dość stara i ciekawie zamontowana metalowa drabina. Jak zauważyłem, to ten odcinek dużo wygodniej się podchodzi, niż nim schodzi.


Ponieważ drabina 〈poniżej〉 jest ruchoma, gdyż wisi na metalowych linach, proszę w takich miejscach dobrze się asekurować za pomocą liny poręczowej.

na trasie ferraty

A po przejściu drabiny i przejściu kilku stromych i ubezpieczonych zakosów, dość szybko wchodzimy na zwykłą ścieżkę, mocno wydeptaną na stromym zboczu szczytu, którą dobrze widać na jednym z pierwszych zdjęć na samej górze opisu.


Ścieżką bez żadnych technicznych trudności wchodzimy na wierzchołek szczytu Roda di Vael 〈poniżej〉. Możemy powiedzieć, że południowa część ferraty jest za nami.

na trasie ferraty

A jeżeli przyszliśmy tutaj, idąc wcześniej przez Ferratę Masares, to niestety, teraz już nam pozostało tylko zejście. Choć wierzchołek jest bardzo rozległy i nie ma problemu by sobie na nim spędzić trochę czasu.


Przed zejściem na północną stronę 〈poniżej〉, rzut oka na niezbyt wysoki, ale bardzo ciekawy wierzchołek szczytu La Sforcella 〈2810m〉.

na trasie ferraty

Widoczna pod szczytem ścieżka, to szlak nr-551, kórym można podejść na Passo Vaiolon od pobliskiego Schroniska Roda di Vael, jeżeli chcemy wejść na szczyt od północy, a na dojazd wybieramy np. wyciąg krzesłkowy prowadzący do Ciampedie opisany w tej relacji 〈tutaj〉.


Północna strona szczytu 〈poniżej ∗〉, jest całkiem inna, niż południowa, a i ferrata ma całkiem odmienny charakter. Schodzimy na Passo Vaiolon 〈błyskawica〉, która jest jedną z wielu przełęczy przecinających główną grań masywu Catinaccio.

na trasie ferraty

Dobrze że jest nowa poręczówka 〈linia〉 rozpięta na dość wysokich prętach, to nie ma problemu z określeniem kierunku, w kórym należy rozpocząć zejście. Trzeba uważąć, by w miejscach gdzie kończy się jedna poręczówka, a nie zaczęła się następna nie zgubić właściwej trasy, bo ta często skręca prawie o 180 stopni 〈strzałka〉. Jedyną dobrą wskazówką, mogą być ślady górskiej perci wydeptane na kamieniach.


Na zdjęciu 〈poniżej〉 przykład jak wygląda typowa ferrata średnio trudna, poprowadzona na wysoki szczyt. Nie ma tutaj żadnej wspianaczki, a ręce jeżeli już do czegoś służą to tylko do przepinania się karabinkami na poręczówce. Widoczna dwójka, to jedyna mijanka jaką miałem schodząc na dół. Co prawda była już godzina 14:30, więc sam się dziwiłem, że o takiej późnej porze ktoś idzie tą trasą do góry.

na trasie ferraty

Jeżeli ktoś zdecyduje się iść tylko na wierzchołek Rody di Vael, bo dopiero poznaje ferraty i jest to jedna z jego pierwszych wypraw, radzę wybrać kierunek odwrotny do taki jakim szedłem i jaki jest w opisie. Czyli powinien wejść na szczyt tak ja ta dwójka turystów. Wygodniej się wchodzi, niż schodzi przy takim dość dużym nachyleniu terenu, bo idąc do góry większość trasy mamy poręczówkę w zasięgu ręki, więc pełni ona funkcję poręczy. Jeżeli schodzimy na dół, niestety by się przepinać na poręczówce musimy się bez przerwy mocno pochylać, by dosięgnąć liny.


Trasa ferraty 〈poniżej ∗〉, cały czas wykorzystuje naturalną rzeżbę terenu 〈linia〉i w większości nie schodzi z gość łagodnej i szerokiej północnej grani.

na trasie ferraty

Ponieważ cały czas jest dość duże nachylenie, jest dość dużo miejsc, gdzie wygodniej się schodzi przodem do skały, niż tyłem. Ale takie zejście jest niestety trochę wolniejsze.


Patrząc na zdjęcie 〈poniżej ∗〉 można powiedzieć, że tam gdzie kończą się skały i zaczyna zwykła ścieżka, znajduje się północny skraj ferraty, czyli koniec mojej długiej trasy, jaką rozpocząłem na południu Ferratą del Masare.

na trasie ferraty

Zejście północną granią szczytu nie jest długie i jak było widać na zdjęciach nie ma na trasie dużych trudności. A wierzchołek 〈gwiazdka〉 znajduje się zaledwie 250m ponad miejscem startu.


Passo Vaiolon 〈poniżej ∗〉 to dość wąska przełęcz, przez którą prowadzi szlak turystyczny nr-551. To najniżej na południu położone przejście turystyczne przez główną grań grań Catinaccio. Położne nieco dalej na północy, Passo Coronelle 〈2630m〉 przedstawione jest w opisie Sentiero attrezzato Passo Santner.

na trasie ferraty

Zdjęcie przedstawia widok z przełęczy na północ, w stronę ukrytego w chmurach Latemaru. Droga powrotna, tak jak i podejście przedstawione są w opisie szczytu Roda di Vael.

podsumowanie

  ◊   Via ferrata Roda di Vael jest jedną z łatwiejszych ferrat szczytowych. Nie ma na trasie typowych trudnych technicznie przejść. Jedyne miejsc, jakim jest przejście skalnego progu w głębokiej szczelinie, opisałem dość dokładnie.

  ◊   Biorąc pod uwagę wysokość szczytu, który wyraźnie góruje nad okolicą, ferrata jest wyjątkowo krótka. Jeżeli idziemy granią od północy od pobliskiego Rifugio Roda di Vael, na szczyt bez problemu wejdziemy w dwie godziny.

  ◊   Ferrata jest średnio trudna, czyli jest taką trasą od kórej możemy spokojnie zacząć swoją dolomitową przygodę na „żelaznych ścieżkach”.

uwagi do przejścia

  ◊   W klasyfikacji cztero- i sześciostopniowej, nie ma już łatwiejszych ferrat. I nie jest to wada, tylko zaleta, bo nie ma większej przyjemności niż zdobycie pięknego szczytu, na samym początku swojej dolomitowej przygody z ferratami. I tak traktuje tą ferratę większość osób, którzy po przejściu trasy z północy na południe, przy Turni z oknem kończyła wyprawę, schodząc do schroniska.

  ◊   Na trasie ferraty zauważyłem, że większość zdobyła Rodę di Vael idąc od północy. Idąc z południa, przez Ferratę Masare, wierzchołek Rody di Vael jest zwieńczeniem pięknej długiej trasy. Taki wariant polecam każdemu, kto już ma dobrą wprawę w pokonywaniu średnio trudnych dolomitowych ferrat.

  ◊   Nie ma zasady, co do wyboru kierunku przejścia ferraty, ale jeżeli chcemy zdobyć tylko sam szczyt, wygodniej jest iść z północy na południe. Ale jeżeli chcemy za jednym razem przejść całą grań, polecam wariant z południa na północ, który rozpoczyna się tak jak w opisie Ferraty del Masare.

czas przejścia

  ◊   Przewodnikowy czas wejścia na wierzchołek Rody di Vael, ruszając ze schroniska Roda di Vael w wchodząc na szczyt od północnej strony to 1 godz. 45min. Powrót, bez względu czy tą samą czy drugą granią, nie powinien zająć więcej niż 1 godz. 15 min. Do tego oczywiście wypada doliczyć czas jaki zamierzamy spędzić na wierzchołku.

  ◊   Czas przejścia całej trasy Granią Masares wraz ze zdobyciem Rody di Vael, na którą składają się dwie piękne ferraty oraz czasy niezbędne do dojścia i powrotu, podane są dla kilku wariantów, na stronie z opisem szczytu Roda di Vael.

trasa dla najmłodszych

  ◊   W rejonie Turni z oknem miałem okazję zobaczyć, jak Via ferratę Roda di Vael pokonuje kilkoro dzieci, z których żadne nie miało problemów z wejściem tym skalnym urwiskiem ze sztucznymi ułatwieniami. Sam nie klasyfikuję tej ferraty, w propozycjach ferrat dla najmłodszych, bo tam wybrałem wyłącznie trasy łatwe technicznie. Ale Roda di Vael jest szczytem, na który możemy zabrać dzieci, choć pod warunkiem, że przeszły już i to bez problemów kilka innych łatwych dolomitowych ferrat.